Andrés Calamaro, «Bohemio» (Crítica de discos)

Andrés Calamaro va más allá de lo musical. Es una estrella de la canción, un cantante, un tipo que sabe vérselas con diez mil atentos fans en un estadio y no defraudarles y al mismo tiempo un tipo cercano… militante, activo, omnipresente, ególatra. En este trabajo toca con su banda, cosa que no suele suceder cuando se encierra en el estudio. Este nuevo disco (con portada del diseñador Jorge Alderete) entra a la primera, te empapa, te arropa con temas como “Cuando no estás” ó “Tantas veces”, certeros rock a medio tiempo parapetados por guitarras y teclas, acorazados en lo más dentro del corazón en su lírica. Luego llega “Plástico fino”, y ya te deshaces del gusto escuchando como el pibe narra cómo arrastró  su cruz.  Y si quieres de eso, “Doce pasos” (con el poso de Los Rodriguez) te vacilará durante tres minutos con treinta y cinco segundos, esta vez para que dejes, en 12 pasos, tus problemas de lado. Como siempre, una banda impecable que huele a rock clásico, rock americano, intachable. El pulso que tiene “Bohemio” te deja sin aliento, “Nacidos para correr” sangra desde el alma, y así podría seguir, tirando flores a estas canciones nuevas de AC.

 

Andrés Calamaro musikaren esparrua gainditzen du. Kantuaren izarra da, kantaria; badaki hamar mila zale arretatsuz betetako estadio batean egoten huts egin gabe, eta, aldi berean, gertuko pertsona da… militantea, gogotsua, nonahikoa, egolatra. Lan honetan bere taldearekin jotzen du, eta hori ez da ohikoa estudioan sar-tzen denean. Disko berri hau (Jorge Alderetek diseinatutako azala duena) hasiera-hasieratik sartzen da, hartu egiten zaitu, “Cuando no estás” edo “Tantas veces” bezalako kantuekin bildu egiten zaitu, aldi erdiko rock trebeak, gitarra eta teklekin lagunduak, eta bihotzaren muinean korazatuak, bere lirikarekin. Ondoren “Plástico fino” dator, pibeak bere gurutzea nola eraman zuen kontatzen entzutean atsegin hartuko duzu. Eta beste hori nahi baduzu, “Doce pasos”ek (Los Rodriguezen kutsuarekin) hiru minutu eta hogeita hamabost segundoz zabuka erabiliko zaitu, oraingoan, hamabi pausutan, arazoak alboratu ditzazun. Beti bezala, rock klasikoaren, rock amerikarraren kutsua duen talde bikaina, akatsik gabea. “Bohemio”k duen pultsuak arnasarik gabe utziko zaitu; “Nacidos para correr” kantuari odola dario barrenetik…; eta horrela jarraitu ahal izango nuke, ACren kantu berriak goraipatzen.

Texto: Kike Turrón & Kike Babas

mikelbao

Compartir
Publicado por
mikelbao
Etiquetas: (Warner Music)

Entradas recientes

El universo surreal de Hardibudi

Hardijanto Budiman, conocido como Hardibudi, es un fotógrafo indonesio que fusiona la fotografía con poesía…

2 meses hace

La cocina de las plantas silvestres

Las plantas silvestres ofrecen un sinnúmero de recursos culinarios y medicinales. Este reportaje presenta recetas…

2 meses hace

Joaquín Sabina. Pasión y vida en viñetas

El cómic "Joaquín Sabina. Pasión y vida (Vol. 1)" retrata la vida del cantante desde…

2 meses hace

Janire González-Etxabarri. Sueños sobre una ola

Janire González-Etxabarri, una joven surfista vasca de 20 años, se coronó campeona del mundo en…

2 meses hace

Indarrak. Mujeres en el Herri Kirolak

El Herri Kirolak, deporte rural vasco, refleja la cultura vasca y ahora incluye a mujeres…

2 meses hace

Bego Elexpe. La emoción detrás de cada retrato

La fotógrafa bilbaína Bego Elexpe comparte su viaje artístico y emocional, destacando la importancia de…

2 meses hace